Do takiego rozszerzenia strefy jednak nie doszło.
Również w marcu 1941 Himmler podjął decyzję o budowie drugiego obozu w Brzezince (Auschwitz II – Birkenau), w odległości trzech kilometrów od obozu głównego, który jako największy obóz zagłady w narodowosocjalistycznej Rzeszy Niemieckiej stał się centralnym miejscem Zagłady Żydów. Dlatego też kierownictwo budowy kompleksu Auschwitz zaplanowało już utworzenie takiej strefy interesów dla całego rozbudowywanego kompleksu obozowego.
31 maja 1941 teren wokół KL Auschwitz-Birkenau został oficjalnie uznany za strefę interesów KL Auschwitz. O ile charakterystyczną granicą dla wielu obozów koncentracyjnych była długa linia ogrodzeń z drutów kolczastych wraz z posterunkami i wieżami strażniczymi, to w odniesieniu do Auschwitz-Birkenau należy mówić również o dodatkowej quasi-granicy wokół utworzonej „strefy interesów”, której rolą było usunięcie z otoczenia obozu świadków dokonywanych tam zbrodni oraz utrudnienie nawiązywania przez więźniów kontaktów ze światem zewnętrznym.