Gatunek zalicza się obecnie do rodzaju Laniarius wprowadzonego przez francuskiego ornitologa Louisa Pierre’a Vieillota w 1816 roku.
Wyróżnia się dwa podgatunki Laniarius barbarus: L. barbarus helenae Kelsall, 1913 – dzierzyk płomiennogłowy – Sierra Leone, L. barbarus barbarus (Linnaeus, 1766) – dzierzyk szkarłatny – od Senegalu i Gambii do południowego Czadu.
Morfologia Dzierzyk szkarłatny ma 22 cm długości, długi ogon i krótkie skrzydła. Dorosły osobnik to ptak o jaskrawym ubarwieniu, choć łatwo go przeoczyć, ponieważ często czai się w zaroślach. Ma jednolicie czarny wierzch ciała oprócz złotej korony i szkarłatną część spodnią, oprócz płowożółtych pokryw podogonowych. Nogi są ciemne. Osobniki obu płci są do siebie podobne; młode ptaki są jaśniejsze i bardziej matowe.
Ekologia i zachowanie Gatunek ten jest rzadko widywany, ponieważ zamieszkuje gęste zarośla, z których słychać jego nawoływania. Dzierzyk szkarłatny żeruje głównie na owadach znajdujących się w krzakach lub na ziemi. Dieta składa się głównie z chrząszczy i gąsienic, ale czasami dzierzyki zjadają też ptasie jaja i pisklęta.