Jej wystąpienie miało także następstwa wykraczające poza granice Filipin. O ile bowiem wcześniej historia „kobiet do towarzystwa” rzutowała przede wszystkim na dwustronne relacje Japonii z Republiką Korei, o tyle wystąpienie Henson – w połączeniu z upublicznionym dwa miesiące później świadectwem Jan Ruff O’Herne – sprawiło, że stała się ona po raz pierwszy przedmiotem zainteresowania międzynarodowej opinii publicznej.

W kolejnych latach uczestniczyła w kampaniach na rzecz ofiar , w tym w szczególności w działaniach mających na celu uzyskanie oficjalnych przeprosin i odszkodowania ze strony rządu Japonii dla ocalałych ofiar przymusowej prostytucji. Udzielała wywiadów dla prasy, zeznawała przed filipińskim Senatem, brała udział w międzynarodowych konferencjach (m.in. w Tokio i Berlinie). Uczestniczyła także w demonstracjach organizowanych pod ambasadą Japonii w Manili oraz proteście, który odbył się w trakcie wizyty japońskiego premiera Tomiichiego Murayamy.