Za jego przykładem wkrótce poszli inni poeci, którzy zaczęli przyjmować kobiety na swoich uczniów oraz układać antologie ich wierszy.
Za działaniami Yuan Meia oprócz potrzeby rozgłosu bez wątpienia kryła się rzeczywista chęć wsparcia poetyckich karier kobiet, które uważał za posiadające równe z mężczyznami prawo do rozwijania swoich wrodzonych zdolności. Nie wahał się pisać o tym, że świat traktuje je niesprawiedliwie, zwracając również uwagę na ich seksualne wykorzystywanie. Najsłynniejsze z jego uczennic to Jin Yi, którą miał wspominać w swoich wierszach jako dobrego przyjaciela, oraz Xi Peilan, żona poety Sun Yuanxianga. Ze wsparcia Yuan Meia korzystały również jego siostry, Yuan Ji i Yuan Zhi, oraz jego kuzynka, Yuan Tang, które wszystkie pisały wiersze. Szereg jego wnuczek również odznaczył się na tym polu. Przeciwnicy wspierania żeńskiej poezji przez Yuan Meia nie tylko gwałtownie krytykowali jego zachowanie jako niezgodne z tradycyjną moralnością, ale kwestionowali naturę jego relacji ze swoimi uczennicami. Szczególnie zajadłym krytykiem jego działań był historyk Zhang Xuecheng. Według Jeffreya Riegela fakt, iż Yuan Mei uniknął oficjalnego potępienia i kary „mówi wiele zarówno o jego wyjątkowej reputacji poety i uczonego, jak i o jego rządowych koneksjach”.