Barbara Karczmarewicz (ur. 2 grudnia 1910 w Warszawie, zm. 21 stycznia 1998 w Krakowie) – polska tancerka, primabalerina Teatru Wielkiego w Warszawie i Opery im. Stanisława Moniuszki w Poznaniu.
Życiorys Od 1919 do 1927 kształciła się w Warszawie pod kierunkiem Marii Sznarowskiej, Zuzanny Spałkowskiej i Piotra Zajlicha. Od 1921 związana z Teatrem Wielkim w Warszawie (solistka od 1929, primabalerina od 1933 do 1939). Wykonywała m.in. partie solowe w operetkach, które wystawiane były w związku z ograniczeniem repertuaru z powodu kryzysu ekonomicznego. Była częścią zespołu baletowego Feliksa Parnella, który otrzymał I miejsce podczas olimpiady tanecznej w Berlinie w 1936. W latach 1945–1947 przebywała w Krakowie, gdzie obok występów estradowych zajmowała się działalnością pedagogiczną. W 1947 wystąpiła w przedstawieniu Z krakowiakiem do Wrocławia inaugurującym baletową działalność Opery Dolnośląskiej. Przez jeden sezon (48/49) występowała jako solistka bytomskiej Opery Śląskiej. W latach 1949–1971 była primabaleriną poznańskiej Opery im. Stanisława Moniuszki. W 1953 odznaczona została Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski.