Była dobrą mówczynią, pisała rzadziej: dopiero w latach 1930–1933 w regionalnej prasie socjaldemokratycznej zaczęły ukazywać się jej artykuły dotyczące ogólnych spraw politycznych, praw kobiet czy stosunku narodowego socjalizmu do kobiet.
Od października 1933 r. była członkinią ogólnokrajowego zarządu Socjaldemokratycznej Partii Robotniczej Austrii. Została wybrana w jego skład na ostatnim zjeździe partii przed jej delegalizacją. Podczas tego zjazdu rezygnacje ze swoich funkcji w zarządzie partii złożyły Adelheid Popp i Therese Schlesinger, a na ich miejsce postanowiono wybrać inne kobiety, przedstawicielki młodszego pokolenia działaczek. Do zarządu weszły wówczas Helene Postranecky i Rosa Jochmann, co nie obyło się bez kontrowersji, gdyż część kierownictwa opowiadała się raczej za kandydaturą Käthe Leichter, intelektualistki i autorki pionierskich studiów nad kobietami-robotnicami. Wybór Postranecky i Jochmann motywowano ich popularnością w partii, jaką zdobyły, działając od lat jako agitatorki.