Podczas I wojny światowej, w odróżnieniu od kierownictwa Socjaldemokratycznej Partii Robotniczej Austrii, poparła ruch na rzecz pokoju. W 1916 r. rozwiodła się z mężem.
W 1918 r. była jedną z pierwszych kobiet wybranych do wiedeńskiej rady miejskiej i gminnej. Po proklamowaniu republiki austriackiej została wybrana do Zgromadzenia Narodowego, w którym zasiadała od 1919 r. do 1920 r. Następnie była deputowaną do austriackiejo Rady Narodowej I, II i III kadencji, sprawując mandat parlamentarzystki nieprzerwanie między 10 listopada 1920 r. a 1 października 1930 r., z ramienia Socjaldemokratycznej Partii Robotniczej Austrii. W swoich wystąpieniach broniła praw i interesów kobiet. Była związana z lewym skrzydłem partii. Po raz czwarty została wybrana do Rady Narodowej w 1930 r., obejmując mandat w grudniu 1930 r.
Po austriackiej wojnie domowej i zdelegalizowaniu Socjaldemokratycznej Partii Austrii w 1934 r. została aresztowana. Zwolniona po miesiącu, działała nadal w socjalistycznym podziemiu, w grupie Rewolucyjnych Socjalistów. W 1944 r. została uwięziona i wtrącona do obozu koncentracyjnego Maria-Lanzendorf. Pozostawała tam do końca wojny i klęski nazistów.