Demokryt posunął się nawet do stwierdzenia, że ludzkość uczyła się umiejętności naśladując zwierzęta, takich jak śpiew ptaków i tkanie sieci przez pająki, a za twórcę estetyki ewolucyjnej uznawany jest Charles Darwin, postulujący, że zwierzęta mają poczucie piękna i kojarzenia z sukcesem w doborze płciowym. W latach dwudziestych XX wieku Nadieżda Ładygina-Kots badała percepcję kolorów i kształtów u szympansów, zwracając uwagę na entuzjazm, z jakim rysowały ołówkiem i papierem. W latach czterdziestych Paul Schiller eksperymentował z szympansami, namawiając je do uzupełniania wzorów drukowanych na papierze i zaobserwował, że wyniki wykazały symetrię i zdolność kontrolowania kompozycji. To właśnie badania Desmonda Morrisa z malującym szympansem Kongiem, zainaugurowały debatę na ten temat. Po opublikowaniu książki Biologia sztuki (1962), podsumowującej jego doświadczenia, temat zyskał szeroki rozgłos, a Kongo stał się gwiazdą, tworząc około 400 prac. Według Morrisa twórczość szympansa charakteryzowała się spójnym wzorem linii, symetrią i doborem kolorów, i że podobnie jak ludzie, małpy również mają potrzebę wyrażania siebie estetycznie.