Du Maurier była często kategoryzowana jako „powieściopisarka romantyczna”, nad którym to określeniem bardzo ubolewała, szczególnie biorąc pod uwagę, że jej powieści niezwykle rzadko mają pozytywne, szczęśliwe zakończenie, a znacząco dominuje w nich nastrój niepokoju, grozy i występowanie zjawisk paranormalnych. Patrząc na jej dzieła w tym świetle, mają one zdecydowanie więcej wspólnego z powieściami sensacyjnymi Wilkiego Collinsa i innych twórców, których Daphne podziwiała. Jej nekrolog, Kate Kellaway napisała: „Du Maurier była mistrzynią wykalkulowanego niezdecydowania. Nie chciała zaspokoić umysłów swoich czytelników. Pragnęła, by jej zagadki trwały. Chciała, by jej powieści nadal prześladowały ich nocami, długo po ich zakończeniu”.
Powieść du Maurier (1954) to fabularyzowana historia o jej prababce nee Thompson (1776-1852), która w latach 1803–1808 była kochanką Fredericka Augustusa, księcia Yorku i Albany (1763-1827). Według rymowanki był on „wielkim, starym księciem Yorku”, synem króla Jerzego III i bratem króla Jerzego IV oraz króla Wilhelma IV.