358.

W 1929 odbył ćwiczenia w Centrum Wyszkolenia Kawalerii w Grudziądzu, a w 1931 w 9 pułku strzelców konnych w Grajewie. Później, w tym samym stopniu i starszeństwie, został przeniesiony do korpusu oficerów taborowych i przydzielony w rezerwie do Kadry 1 dywizjonu taborów w Warszawie.

W 1933 stał się członkiem założycielem Koła Artystów Grafików Reklamowych (KAGR). W stowarzyszeniu udzielał się do końca jego istnienia w 1939Rudzińska 1975, s. 358.

Przed wybuchem II wojny światowej pracował w pałacu w Wilanowie. Zajmował się restauracją eksponatów i wnętrz.

Po agresji ZSRR na Polskę 17 września 1939, przebywał we Lwowie, do którego niewiele wcześniej przyjechał z Warszawy z Józefem Szperberem, towarzyszem broni i tak jak on – malarzem. Tam został aresztowany przez funkcjonariuszy NKWD i dostał się do niewoli sowieckiej. Przebywał w obozie w Starobielsku. Wiosną 1940 został zamordowany przez oprawców z NKWD w Charkowie i pogrzebany potajemnie w bezimiennej mogile zbiorowej w Piatichatkach, gdzie od 17 czerwca 2000 mieści się oficjalnie Cmentarz Ofiar Totalitaryzmu w Charkowie. Figuruje na Liście Starobielskiej NKWD pod pozycją 652.

Życie prywatne Był drugim mężem Estonki Ilse z d. Strobl (1900–1949).