Dzienniki cudem uniknęły całkowitej zagłady podczas lat zamętu związanych z upadkiem dynastii Ming, jednak część rękopisów zaginęła. Spośród tych, które przetrwały, część w latach 1773-82 została przepisana na potrzeby encyklopedii Siku Quanshu. Pierwsze drukowane wydanie ukazało się w 1776, zredagowane przez potomka Xu Xiake, Xu Zhena. Pisarstwo Xu Xiake nie było zbyt cenione w epoce Qing, ponieważ zbytnio wykraczało poza obowiązujące konwencje, czego nie omieszkał mu wytknąć jego surowy krytyk Li Ciming (1830–1894). Reputacja Xu zaczęła rosnąć dopiero na początku XX wieku, kiedy zwrócił na niego uwagę Liang Qichao, a następnie wykształcony na Zachodzie geograf Ding Wenjiang (1887–1936), który w 1928 wydał nową edycję dzienników w trzech tomach.
Po okresie spadku zainteresowania osobą Xu Xiake podczas pierwszych trzydziestu lat Chińskiej Republiki Ludowej wraz z nadejściem epoki reform pod koniec lat 70. nastąpiła złota era badań nad jego podróżami i pisarstwem. Po części wiązało się to z otwarciem Chin i rozwojem przemysłu turystycznego, który „zaadaptował Xu jako quasi świętego patrona podróży”. Jego popularność wzrosła jeszcze bardziej, kiedy w Chińskiej Bibliotece Narodowej odkryto wydanie dzienników zawierające bardziej szczegółowy opis jego podróży na południowy zachód.