Jej dom pozostawał głównym ośrodkiem ruchu niepodległościowego w Rusczuku. Nazywano ją matką buntowników.
W 1867 r. syn Tonki, Petyr Obretenow, zaciągnął się do Legionu Bułgarskiego w Belgradzie i ostatecznie zginął w jego szeregach. Rok później jej drugi syn Angeł dołączył do oddziału powstańczego pod dowództwem Hadżiego Dimityra i Stefana Karadży. Został schwytany przez Turków, skazany na więzienie i osadzony w Diyarbekirze. Trzeci syn, Nikoła Obretenow, w 1871 r. współtworzył bułgarski komitet rewolucyjny w Rusczuku. Czwarty syn Tonki, Georgi, walczył i zginął w powstaniu starozagorskim. Z kolei córka Tonki Obretenowej Petrana brała udział w przygotowaniach do powstania kwietniowego, szyjąc sztandar dla oddziału powstańców z Czerwenogradu. Jej siostra Anastasija w 1882 r. wyszła za mąż za Zachariego Stojanowa, również bojownika o niepodległość Bułgarii. Tonka Obretenowa, wręczając tureckim urzędnikom łapówki lub przekonując ich do zmiany zdania, niejednokrotnie doprowadziła do tego, że ujęci bułgarscy powstańcy nie byli skazywali na śmierć, a na karę więzienia w twierdzy w Azji Mniejszej. Gdy w więzieniu w Rusczuku zmarł schwytany przez Turków Stefan Karadża, Tonka Obretenowa opiekowała się jego grobem, a jego głowę (czaszkę) przechowała jak relikwię.