Powierzchnia biała, z tendencją do lekkiego szarzenia lub brązowienia, początkowo błyszcząco-satynowa, pod lupą delikatnie pomarszczona ze szklisto-szarawymi liniami kontrastujący z białym tłem. Miąższ Dość gruby, ale w kapeluszu kruchy, w trzonie raczej miękki, biały. Ma słaby, kwaśny zapach i wyraźnie cierpki smak. Z gwajakolem reaguje energicznie i szybko, formalina wyraźnie, ale powoli zabarwia miąższ i korę trzonu na różowo. Wysyp zarodników Biały. Cechy mikroskopowe Podstawki 30–60 × 6–11 µm. Bazydiospory 7–8,4 × 5,7–7 µm, o kształcie od szeroko jajowatego do niemal kulistego, pokryte brodawkami, połączonymi łącznikami, z nielicznymi grzebieniami, hilum widoczne. Cystydy wrzecionowate, 50–85 × 7–13 µm, w sulfowanilinie czerniejące. Dermatocystydy bez przegród. Pod skórką duże i liczne przewody mleczne, w miąższu bardzo duże sferocyty (o średnicy 40–50 µm). Gatunki podobne Bardzo podobny jest gołąbek słoneczny (Russula solaris), który także ma brodawkowato-siateczkowate zarodniki, ale ich wysyp jest kremowy, ponadto ma barwę raczej szarawą, niż żółtą.