Jako młoda działaczka polonijna została zwerbowana przez polskie Ministerstwo Spraw Zagranicznych do konspiracyjnej organizacji „K-7”. W sierpniu 1939 r. przeszła w Polsce kurs w zakresie prowadzenia pracy wywiadowczej. Na Śląsk powróciła po wybuchu II wojny światowej, ale już 11 września została aresztowana przez Gestapo i w październiku trafiła do obozu koncentracyjnego Ravensbrück. Otrzymała numer obozowy 2241. Dzięki staraniom rodziny została zwolniona z obozu 6 kwietnia 1940 r., znalazła zatrudnienie w rolnictwie, a następnie w hurtowni spożywczej. 13 maja została zaprzysiężona jako żołnierz Związku Walki Zbrojnej. Przygotowywała informacje wywiadowcze o sytuacji wojskowej i ekonomicznej na Opolszczyźnie, zaopatrywała robotników przymusowych w dodatkowe kartki żywnościowe i żywność. 8 lipca 1943 r. została po raz kolejny aresztowana i trafiła do więzienia w Lublińcu.
Po ośmiomiesięcznym śledztwie przesłano ją do obozu koncentracyjnego Auschwitz-Birkenau. Tu nadano jej numer 75711, oznaczono też jako recydywistkę. 18 stycznia 1945 r. wzięła udział w marszu śmierci, pieszo dotarła do Wodzisławia. Stamtąd przewieziono ją do obozu Ravensbrück, gdzie zaopiekowała się nią siostra Bronisława. Podczas kolejnej ewakuacji zbiegła z siostrą do lasu, gdzie 1 maja doczekały nadejścia oddziałów Armii Czerwonej.