Celownik karabinka ustawiony był na 300 metrów. Broń posiadała trójpozycyjny przełącznik pomiędzy ogniem pojedynczym, ciągłym i pozycją bezpieczną. Zamek ma dwa uchwyty, po jednym z każdej strony, które przypominają kształtem rogi. Radzieccy testerzy uznali je za raczej nieergonomiczne, ponieważ przy strzelaniu ogniem ciągłym mogły zranić dłoń strzelca. Stwierdzono również, że długość naciągu zamka jest zbyt długa, szczególnie dla strzelca w pozycji leżącej. Broń byłaby tania, jeśli weszłaby do masowej produkcji. Jedynymi frezowanymi częściami była lufa i głowica zamka.
Jeden ze zdobytych karabinków Grossfuss został przetestowany przez Sowietów. Wystrzelił około 1900 nabojów w jednym teście. Jego celność była w zasadzie porównywalna z StG44, chociaż długość linii celowniczej była znacznie krótsza (266 mm w porównaniu z 418 mm).
O istnieniu karabinków Grossfuss i podstawowych zasadach jego działania Zachód dowiedział się dopiero dekadę po zakończeniu wojny. Według książki wydanej przez Army Ordnance Corps w 1958 roku:
Pojedynczy, częściowo zdekompletowany egzemplarz jest do dziś przechowywany w Wojskowo-Historycznym Muzeum Artylerii, Wojsk Inżynieryjnych i Łączności w Sankt Petersburgu.
Po wojnie zasadę gazowego opóźnienia odrzutu stosowały niektóre radzieckie prototypy, np. TKB-454 zaprojektowany w Tule przez A. Korobowa.
Przypisy
Kategoria:Niemieckie karabiny automatyczne