Prawo o ustroju sądów powszechnych (II RP) – wprowadzone rozporządzeniem Prezydenta RP z 1928 r. mającym moc ustawy, ustanowione w celu ujednolicenie ustroju i właściwości sądów powszechnych w zakresie sprawowania wymiaru sprawiedliwościRozporządzenie Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 6 lutego 1928 r. Prawo o ustroju sądów powszechnych ().Ustawa z dnia 4 marca 1929 r. w sprawie zmiany niektórych postanowień rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 6 lutego 1928 r., zawierającego „Prawo o ustroju sądów powszechnych” ()..
Struktura sądów Wymiar sprawiedliwości w sprawach cywilnych i karnych sprawowały sądy powszechne, w tym: sądy grodzkie oraz sędziowie pokoju, sądy okręgowe, sądy apelacyjne, Sąd Najwyższy.
Sądy wydawały wyroki w imieniu Rzeczypospolitej Polskiej.
Sądy grodzkie Sądy grodzkie rozpoznawały sprawy powierzone im przez ustawy postępowania sądowego i ustawy szczególne oraz ponadto o ile ustawy nie stanowiły inaczej – środki odwoławcze od orzeczeń sędziów pokoju. Sądy grodzkie zobowiązane były spełniać poszczególne czynności sądowe na żądanie innych sądów, zarówno powszechnych, jak i szczególnych.