(1980, młotki); Les 1000 Yeux du Docteur Leitz (1985, aparaty Leica); Deroule (1996, sita kuchenne); La Chute des Courses (1996, wózki sklepowe). Arman kontynuował cykl do swojej śmierci w 2005 roku. Wybrane Nagromadzenia znajdują się w zbiorach takich placówek jak Metropolitan Museum of Art, Museum of Modern Art czy Peggy Guggenheim Collection.
Interpretacja Arman był jednym z czołowych przedstawicieli Nowego Realizmu. Ten francuski ruch artystyczny zawiązał się oficjalnie 27 października 1960 roku i rozwiązał tego samego dnia. Jednakże skupieni wokół niego artyści zarówno wcześniej jak i później realizowali jego założenia. Formalnie, Nowi Realiści nawiązywali wprost do przedwojennej awangardy. Nagromadzenia Armana wywodzą się wprost z ready-mades Marcela Duchampa. Pośrednio przyczynił się w ten sposób do popularyzacji twórczości samego Duchampa, którego dokonania we Francji nie były wtedy jeszcze powszechnie znane. Istnieją jednak różnice między ideą ready-made Duchampa a późniejszymi nagromadzeniami Armana. O ile ten pierwszy ustanawiał dziełami sztuki przedmioty możliwie najbardziej obojętne estetycznie (np. Suszarka do butelek), to asamblaże drugiego nie są pozbawione wartości estetycznych, a wręcz uporządkowane są w sposób atrakcyjny wizualnie.