W 1952 r. urodziła córkę Marię. Z racji zatrudnienia Róży i jej męża w czasopismach wydawanych w Opolu, w 1954 r. rodzina przeprowadziła się do tego miasta. Jako dziennikarka publikowała artykuły i reportaże w prasie krajowej i zagranicznej. W 1958 r. została zatrudniona w Zachodniej Agencji Prasowej, po jej likwidacji w 1968 r. rozpoczęła pracę w Centralnym Muzeum Jeńców Wojennych w Łambinowicach. Była zaangażowana w akcję budowy w Opolu szkoły tysiąclecia, współpracowała w tym zakresie ze środowiskami polonijnymi w Kanadzie. Występowała z odczytami w Montrealu i Toronto. W 1973 r. uzyskała tytuł magistra historii w Wyższej Szkole Pedagogicznej w Opolu. W latach 1973–1981 kierowała Działem Naukowo-Badawczym łambinowickiego muzeum, a od lutego do czerwca 1981 r. pełniła obowiązki jego dyrektora. W 1981 r. przeszła na emeryturę, ale do 1997 r. pracowała w Muzeum.
Jednocześnie nawiązała współpracę ze stroną niemiecką, w 1989 r. przygotowała wystawę pt. „Z tragicznej historii ku pojednaniu i przyjaźni - żołnierze polscy w niewoli niemieckiej i radzieckiej w latach II wojny światowej (1939-1945)”, która w 1995 r. była prezentowana w Niemczech, m.in. w Papenburgu i Rösrath. Za przygotowanie tej wystawy otrzymała nagrodę Ministra Kultury.
Zmarła 21 października 2014 r.