Od 1914 służył w stopniu wachmistrza w 2 Pułku Ułanów II Brygady Legionów Polskich. W 1915 brał udział w szarży pod Rokitną, podczas której został ranny w nogę. Następnie był internowany, a po zwolnieniu został skierowany na front włoski. 1 kwietnia 1917 został mianowany chorążym taborów. Za bohaterstwo na polu bitwy i zasługi wojenne został w niepodległej Polsce odznaczony Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari i Krzyżem Walecznych.
26 sierpnia 1919 został przyjęty do Wojska Polskiego z byłych Legionów Polskich z zatwierdzeniem posiadanego stopnia podporucznika i przydzielony do szwadronu zapasowego 2 pułku szwoleżerówDz. Rozk. Wojsk. Nr 88 z 12 września 1919, poz. 3158.. 27 sierpnia 1920 został zatwierdzony z dniem 1 kwietnia 1920 w stopniu rotmistrza, w kawalerii, w grupie oficerów byłych Legionów Polskich. Pełnił wówczas służbę w Dowództwie miasta Warszawa. 1 czerwca 1921 w dalszym ciągu pełnił służbę w Dowództwie miasta Warszawy, a jego oddziałem macierzystym był 2 pułk szwoleżerów. 3 maja 1922 został zweryfikowany w stopniu rotmistrza ze starszeństwem od 1 czerwca 1919 i 97. lokatą w korpusie oficerów jazdy (od 1924 – kawalerii). W 1923 został przeniesiony do rezerwy i przydzielony do macierzystego pułku, który wówczas stacjonował w Białej i Bielsku.