Ekipa Ptuszki użyła wielokrotnej przystawki lustrzanej, kontrmasek i kilku ekspozycji: najpierw tworzono tłum na dalekim planie, zwielokrotniany w lustrzanych odbiciach, potem dokładano kolejne warstwy statystów bliżej kamery, stopniowo zmniejszając liczbę luster, aż do pełnego pierwszego planu. Niebo z ruchomymi chmurami dodano osobno techniką zdjęć poklatkowych, a całość scaliły efekty świetlne imitujące mgłę i głębię sceny. Takie etapowe filmowanie ujęcia z wykorzystaniem nieruchomych masek i kontrmasek, w połączeniu z wielokrotną przystawką lustrzaną, pozwoliło znacząco obniżyć koszty produkcji, nie pogarszając tym samym walorów artystycznych filmu.
Do scen z Żmijem Gorynyczem wykonano trzy modele smoka w różnych skalach, z których największy miał około 20 metrów długości i był sterowany przez ludzi znajdujących się wewnątrz.