Na pokrywach znajdują się po trzy biało owłosione żeberka, z których wewnętrzne mają pod dwie lub trzy kępki czarnych włosków po bokach. Powierzchnię pokryw równomiernie porastają sterczące szczecinki o długości zwykle ponaddwukrotnie większej niż owych czarnych włosków w kępkach. Wzdłuż szwu pokryw ciągnie się szeroki, białoszaro-rudobrązowy pas. W przedniej połowie pokryw leży poprzeczna, ukośna przepaska gęstego, jasnego owłosienia, a za nią ukośna przepaska czarnobrązowa ciągnąca się od żeberka wewnętrznego do bocznej krawędzi pokrywy. Odnóża są ciemnobrązowo i rudoszaro obrączkowane, o maczugowato nabrzmiałych udach.

Biologia i ekologia Owad saproksyliczny, zasiedlający lasy iglaste i mieszane, rozmieszczony od nizin po niższe położenia górskie. Jest saproksylofagiem. Cykl rozwojowy jest dwuletni. Larwy rozwijają się pod korą cienkich, usychających lub martwych gałązek, zarówno na znajdujących się na drzewach żywych lub martwych, jak i gałązek leżących na ziemi, czy to obłamanych, czy ściętych. Chodnik w pierwszym roku drążony jest pod korą, natomiast po przezimowaniu wnika do drewna. Pod koniec lata na końcu chodnika formowana jest kolebka, w której następuje przepoczwarczenie. Stadium dorosłe zimuje w tejże kolebce lub wygryza się na zewnątrz i zimuje w ściółce.