Obecnie dane molekularne nie potwierdzają istnienia Parenchymia. Pomimo cech wspólnych tych obu grup zwierząt (wymienić można wielorzęskowy nabłonek, podobny układ nerwowy, acelomatyczną budowę ciała i obecność protonefrydiów), stwierdza się wyraźne pomiędzy nimi różnice. Badanie U. Ehlers z 1995 przeczy występowaniu płazińców w obrębie Parenchymia, opierając się na strukturze naskórka, muskulaturze, macierzy zewnątrzkomórkowej, układzie nerwowym, strukturach sensorycznych, protonefrydiów i innych części ciała. Inne badania podważają istnienie kladu Platyzoa i umieszczają przykładowo płazińce wewnątrz lofotrochowców (Lophotrochozoa); jednocześnie podkreślono, że wspomniane taksony bezkręgowców w tym badaniu (czyli lofotrochowce, pierścienice, Parenchymia, a także brzuchorzęski) nie wykazują synapomorfii, co wymusza prowadzenie kolejnych badań. Synapomorfiami Parenchymia byłaby obecność wspomnianych larw, organizacji ich rzęsek oraz niewystępowanie chityny. Z kolei obecność ryjka o nabłonku celomatycznym skłania do sugerowania bliskiej relacji między Nemertea a pierścienicami; przypuszczone pokrewieństwo zostało poparte również sekwencjami DNA. Dla grupy wstężnice + pierścienice utworzono nazwę Vermizoa.
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Płazińce Kategoria:Wstężnice Kategoria:Zwierzęta