W 1927 do Związku Spółdzielni należało 35 członków, zarówno prowadzących działalność finansową (spółdzielnie kredytowe i banki), jak i handlową lub rolniczą. Główną grupą spółdzielców w polskich spółdzielniach w Niemczech byli ubodzy drobni rolnicy, co negatywnie rzutowało na ekonomiczne możliwości rozwoju tego ruchuSenft 2015, str. 62, 65. Spółdzielnie polskie w Niemczech otrzymywały pomoc finansową (kredyty) i szkoleniową od różnych organizacji w Polsce, zwłaszcza od oddziału Banku Polskiego w Katowicach (Garbal podaje inną nazwę tego banku - PKOGarbal 2023, s. 8), a w mniejszym stopniu od innych banków i władz państwowychSenft 2015, s. 61. Co najmniej od początku 1939 r. władze niemieckie drastycznie nasiliły działania skierowane przeciwko polskiej spółdzielczości, obejmujące również akcje zastraszania jej członków. Doprowadziło to do zaniku możliwości działania. Po zaatakowaniu Polski we wrześniu 1939, III Rzesza 4 IX zlikwidowała organizację i skonfiskowała majątki spółdzielni ją tworzących, a wiele osób z kierownictwa zostało aresztowanych i wysłanych do obozów koncentracyjnychSenft 2015, s. 64.
Przypisy
Kategoria:Spółdzielnie w Niemczech Kategoria:Polskie organizacje w Niemczech 1918–1939 Kategoria:Byłe spółdzielnie