Sikora – polskie nazwisko przydomkowe, jedno z najstarszych w Polsce. Dość rozpowszechnione w Polsce (nosi je ok. 40 000 osób), występuje także w Niemczech, Czechach, Austrii oraz USA.
Historia Najstarszą udokumentowaną osobą o nazwisku Sikora, był wspomniany w 1389 r. Piotr Sikora z Kelczowej Woli (nobilus Petrus Szicora de Kelczoua Vola - krakowskie akta sądowe). Na przełomie XIV i XV w. Sikorowie byli przedstawicielami rodów zarówno rycerskich jak i mieszczańskich. Wzmianki o rodzinach z nazwiskiem lub przydomkiem Sikora występują w dokumentach z tego okresu, powstałych na terenach Małopolski, Wielkopolski, ziemi sieradzkiej i Pomorza.
W zachowanych dokumentach występują dwa rody szlacheckie noszące to nazwisko - herbu Lis oraz Ślepowron, a także rodziny kilku innych rodów (nazwisk) używające przydomku Sikora. Sikorę herbu Lis odnajdujemy w „Nieznanej szlachcie polskiej i jej herbach” Wiktora Wittyga. Wymienia on Wojciecha Sikorę herbu lis z Kamieńca, który w roku 1545 w Krakowie kwituje skarb koronny na piechotę kamieniecką. Sikorę herbu Ślepowron widzimy w „Wypisach heraldycznych z ksiąg poborowych” opracowanych przez Franciszka Ksawerego Piekosińskiego – Sikora Serafin dziedzic wsi Sikory Tomkowięta (par. Saraska), współdziedzic wsi Sikory - Janowięta (par. Saraska), herbu Ślepowron.