Julius Evola, właściwie Giulio Cesare Andrea baron Evola (ur. 19 maja 1898 w Rzymie, zm. 11 czerwca 1974 tamże) – włoski filozof, okultysta, badacz cywilizacji i duchowości, myśliciel metapolityczny, poeta i malarz; współtwórca tradycjonalizmu integralnego i patron ideowy radykalnej prawicy, weteran I wojny światowej.
Biografia
Wczesne lata Pochodził z katolickiej rodziny. Podczas I wojny światowej, w wieku dziewiętnastu lat Evola wstąpił do włoskiego wojska jako porucznik artylerii górskiej i walczył przeciwko Austro-Węgrom w okopach Carso. Po wojnie studiował na Wydziale Inżynierii Uniwersytetu Rzymskiego, zrezygnował jednak z dyplomu „przez wzgardę dla tytułów akademickich”. Niedługo później stał się jednym z liderów awangardy artystycznej, sam uprawiał malarstwo, w dwu estetycznych fazach: „sensoryjnego idealizmu” (1915–1918) i „abstrakcjonizmu mistycznego” (1918–1921). Następnie zainteresował się dadaizmem, uprawiając zarówno dadaistyczne malarstwo (około 30 obrazów) oraz poezję (napisany po francusku poemat La parole obscure du paysage intérieur, Zurigo 1921, Milano 1981; Canzoni, Roma 1971);