Zija Shkodra (ur. 14 sierpnia 1925 w Szkodrze, zm. 29 sierpnia 2002) – albański historyk i tłumacz, autor ponad 175 artykułów naukowych oraz kilku monografii, profesor nauk historycznych.
Życiorys Pochodził z muzułmańskiej rodziny. W 1942 roku dołączył do Armii Narodowo-Wyzwoleńczej, jego dom stał się jedną z najważniejszych baz albańskiego ruchu oporu. Trzy lata później podjął studia w Zagrzebiu; ze względu na zerwanie relacji jugosłowiańsko-albańskich naukę kontynuował w Bukareszcie, kończąc w 1951 roku studia z zakresu ekonomii politycznej.
W 1951 roku pełnił funkcję kierownika oddziału Państwowej Komisji Planowania. Opublikował kilka artykułów poświęconych okresowi średniowiecza, dzięki czemu w 1952 roku został przyjęty do Instytutu Historycznego jako współpracownik zewnętrzny, a dwa lata później został pracownikiem naukowym. Podejmował dyskusje z władzami instytutu na temat przeszkód, jakie napotkał podczas publikacji swojej monografii pod tytułem Esnafet Shqiptare, za co został usunięty. Pracował następnie jako nauczyciel w szkole podstawowej w Shëngjinie, a do Instytutu Historycznego wrócił w 1972 roku i pracował w nim do przejścia na emeryturę w roku 1988.