Deklaracja celna nadawcy zawierały następujące dane: dokładny adres nadawcy i odbiorcy, kraj pochodzenia i kraj, z którego towar wysłano bezpośrednio do polskiego obszaru celnego, znaki i numery, ilość sztuk, rodzaj opakowania, wagę brutto towarów, ilość i rodzaj towarów według norm i nazw w handlu przyjętych, wartość towarów.
W przypadku braku deklaracji celnej nadawcy przewoźnik zobowiązany był do sporządzenia zastępczej deklaracji celnej według danych zawartych w dokumentach przewozowych. Od obowiązku przedstawienia deklaracji celnej nadawcy zwolnieni byli podróżni oraz mieszkańcy pogranicza, jeżeli wieźli towary w małym ruchu granicznym.
Osoby uprawnione do złożenia zgłoszenia celnego Zgłoszenie celne składała tylko osoba uprawniona do rozporządzania towarem (strona). Za uprawnionego do rozporządzania towarem uważano: osobę, która miała towar w bezpośrednim władaniu, osobę, która dokumentami wykazała swoje prawo do rozporządzania towarem.
Strona mogła do złożenia zgłoszenia celnego upoważnić: agenta celnego lub agencję celną; swego pracownika pozostającego u niej w stałym stosunku służbowym, jeżeli strona prowadziła przedsiębiorstwo, dla którego zgłoszony towar był przeznaczony lub przezeń wywożony; inną osobę, jeżeli towar nie był przeznaczony na handel.