Lira da gamba, lirone, lira kolanowa, lyra imperfecta – dawny instrument muzyczny smyczkowy, wykształcony i rozpowszechniony głównie we Włoszech, w epokach renesansu i wczesnego baroku. Większa gabarytowo, tenorowa lub basowa odmiana liry da braccio.
Pierwsze wzmiankowanie liry da gamba pochodzi z 1505, od Atalante’a Migliorottiego.
Korpus instrumentu miał rozmiary i kształt korpusów wiolonczeli lub kontrabasu, wzorowany był na violi da braccio. Miał niskie boczki, płaską płytę dolną, krótką szyjkę z naklejoną podstrunnicą, kilka jelitowych progów i deskę kołkową (główkę) w kształcie liścia. Kołki zamontowane były frontalnie. Podstawek (mostek) był tylko lekko wyoblony. Płyta wierzchnia miała trzy otwory rezonansowe: dwa esowate, efowate lub w kształcie litery C, oraz okrągły z rozetką nawiązującą do lutni.
Podczas gry trzymano ją między kolanami.