Nie udało się wypracować żadnego porozumienia, w związku z czym konferencja została zakończona.
Decyzje i bezpośrednie następstwa W ostatecznej rezolucji przyjętej przez uczestników konferencji język jidysz został uznany za jeden z języków narodowych Żydów, wezwano także do zrównania go z innymi językami. Podczas konferencji uznano także potrzebę tworzenia szkół z językiem jidysz jako językiem wykładowym oraz istnienie prasy, wydawnictw i teatru w tym języku. Zezwolono również na tłumaczenie Biblii na język jidysz. Podczas konferencji planowano utworzyć organizację kulturalną dla całej kultury jidysz. Spotkało się to jednak ze sprzeciwem ze strony Estery Frumkin, która uważała, że żydowska burżuazja nie była w stanie współpracować z proletariatem. W związku z tymi protestami, powołano jedynie biuro zajmujące się językiem jidysz, które nie cieszyło się jednak autorytetem potrzebnym do wprowadzania swoich planów.
Po konferencji Perec i kilku innych uczestników próbowało podróżować po miastach Europy Wschodniej i Centralnej i zbierać fundusze, nie przyniosło to jednak sukcesu.