Początkowo tworzył w idiomie romantycznym, później zwrócił się w stronę impresjonizmu. Dojrzały styl kompozytora, datujący się od początku lat 20. XX wieku, cechuje się licznymi nawiązaniami do tematyki greckiej w warstwie muzycznej i treściowej. W swojej twórczości Lewidis wykorzystywał nowe instrumenty takie jak fale Martenota i polichord, tworzył też kompozycje na tzw. orkiestrę eolską, składającą się z instrumentów smyczkowych, fortepianu, czelesty, 2 harf i perkusji.
Ważniejsze kompozycje (na podstawie materiałów źródłowych)
Utwory orkiestrowe Pour une poupée bien sage na orkiestrę eolską (1904) Divertissement na rożek angielski i orkiestrę eolską (1911) Poème symphonique na skrzypce i orkiestrę (1926, także wersja na fale Martenota i orkiestrę 1928) Stances symphoniques na orkiestrę eolską (1932)
Utwory kameralne Sonata fortepianowa (1907) Fuga na kwartet smyczkowy (1908) Flûte de Pan na flet i fortepian (1914) Pièce chromatique na polichord (1936) Étude chromatique na polichord (1936)
Utwory wokalne liturgia grecka Se imnumen na tenora i chór (1925)