Podsumowaniem działalności w Derwent Valley było opublikowanie przed NCC w 1965 książki Climbs on Derwent Valley Limestone. Obok wyznaczania i prowadzenia dróg hakowych (z największym upodobaniem, jak przyznał, do wybitnych przewieszek), ten okres przyniósł zimowe wspinaczki w Szkocji. Drogi przechodzone zimą w Cairngorm, mające pod względem trudności jakość dróg alpejskich, umocniły jego pozycję: „[Wspinaczki w] Cairngorm na dobre związały reputację Scotta z wybitnymi drogami wspinaczkowymi, nadzwyczajną kondycją fizyczną, ochotą do życia według niekonwencjonalnych zasad i zdolnością do przeżycia w ekstremalnych warunkach”.
Do wspinaczek alpejskich (a tych zrobił Dough Scott w drugiej połowie lat 60. bardzo wiele) należało kilka zrobionych w zimie grandes courses (środowiskowe określenie klasycznych wielkich, 600 m +, dróg w Alpach) m.in. na Grand Capucin, Petit Dru, Aiguille de Blaitière, oraz przejścia w Dolomitach. Kilkuosobowe, klubowe wyjazdy jesienią 1962 w andaluzyjską Sierra Nevada i w marokański Atlas Wysoki, a w 1963 w Góry Kantabryjskie były bardziej przygodą i podróżą przed odległe regiony niż przedsięwzięciem wyłącznie sportowym. Bardziej wspinaczkowy i eksploracyjny (głównie kartowanie) był natomiast wyjazd wiosną 1965 w góry Tibesti w płn.