Czas cofa się do początku lat 90. XX wieku w Łodzi, kiedy upadały fabryki włókiennicze. Dawna fabryka Poznańskiego przestała produkować. Stoją puste hale, rozkradane w nocy przez szabrowników. Robotnicy i robotnice protestują na ulicach Łodzi. Fabryka upada. Zofia, włókniarka, która brała udział w łódzkim strajku 1971 roku, opłakuje ostateczny upadek swojego miejsca pracy, czyli dawnej fabryki Poznańskiego.
Powrót do procesu: zeznają świadkowie, którzy mają rzucić światło na to, czy upadek fabryki był nieuchronny, a przekazanie jej nowemu inwestorowi zgodne z prawem. Podczas procesu przywoływane są wydarzenia z przeszłości. Jednym z tych wydarzeń jest konferencja prasowa, którą zwołał Dyrektor, by ogłosić, jaki stworzył plan działań. Jest to wizja przekształcenia całego imperium Poznańskiego w coś zupełnie nowego, służącego miastu. Dziennikarze powątpiewają w realność tej wizji i sukces takiego przedsięwzięcia. Podczas szalonego bankietu Żywioły Wody, Ognia, Powietrza i Ziemi tańczą swój taniec, w którym ostrzegają Dyrektora przed konsekwencjami jego odważnych działań.
Dyrektor spotyka się z zagranicznym inwestorem - Wizjonerem.