Meble we wszystkich pomieszczeniach zostały zaprojektowane z myślą o ich konkretnych pozycjach i celach.
Podczas otwarcia w 1928 r. z powodu ograniczeń finansowych biblioteka wciąż nie posiadała zachodniego skrzydła, które zostało dodane dopiero w 1932 r., aby uzupełnić w przybliżeniu kwadratową podstawę wokół rotundy głównej czytelni.
Asplund zaprojektował też ukończony w 1931 roku położony nieco na południe park z dużym stawem i sklepami wzdłuż ulicy Sveavägen. Trzy proste budynki na zachód również stanowiły część oryginalnej koncepcji Asplunda, ale zostały zaprojektowane przez innych architektów, tj. Erika Lallerstedta (1929-30 i 1932) i Paula Hedqvista (1952-53).
Sztokholmska biblioteka miejska jest jednym z najważniejszych dzieł Asplunda i ilustruje jego stopniowe przejście od klasycyzmu do funkcjonalizmu. Jego proces twórczy miał miejsce podczas zmiany stylistycznej w szwedzkiej architekturze. Wczesne szkice budynku wciąż pokazują bardziej tradycyjny klasycyzm. Kiedy biblioteka została ukończona po dziesięciu latach pracy, stała się jednym z najważniejszych przykładów szwedzkiego klasycyzmu XX wieku - stylu, który reszta świata nazwała "szwedzką gracją". Budynek stał się wzorem dla innych budynków bibliotecznych w Szwecji, w tym Sali Koncertowej w Örebro.