Od 1915 była stałą towarzyszką chorej psychicznie Margarethe Weyersberg.
Od 1918 do śmierci mieszkała w Lindau nad Jeziorem Bodeńskim. Według niektórych opracowań córka zamożnego fabrykanta, Daisy Weyersberg (1878–1971), nie była chorą psychicznie pacjentką baronowej, a jej partnerką.
W wieku 60 lat Elisabeth von Ardenne nauczyła się jeździć na nartach, 20 lat później zaczęła jeździć na rowerze.
Została pochowana w grobowcu na południowo-zachodnim cmentarzu kościelnym w Stahnsdorf, na obrzeżach Berlina. Nagrobek wystawiły władze miasta. W 1996 rodzina przeniosła jej prochy do posiadłości w Dreźnie, ale rok później administracja berlińskiego cmentarza sprowadziła nagrobek do Stahnsdorf.
Wnukiem Elisabeth von Ardenne był fizyk Manfred von Ardenne. Inny wnuk, Ekkehard, dowodził kompanią późniejszego prezydenta Niemiec Richarda von Weizsäckera (w latach 1938–1939 służył jako porucznik w 9. pułku piechoty w Poczdamie). W 1946 Elisabeth von Ardenne powierzyła wnukowi Manfredowi swoją spuściznę, w tym listy od Hartwicha.
Upamiętnienie Jej historia zainspirowała fabułę książki Effi Briest Theodore'a Fontane'a.
W 1981 powstał film telewizyjny Baronowa (Die Baronin) w reżyserii Lutza Büschera.
Przypisy
Kategoria:Urodzeni w 1853 Kategoria:Zmarli w 1952 Kategoria:Niemieckie pielęgniarki