Nie poświęcono odrębnych badań jadłospisowi świni palawańskiej. Autorzy podejrzewają jednak, że nie przedstawia on istotnych różnic od pożywienia świni brodatej. Ogólnie świniowate są wszystkożercami, świnia brodata w szczególności konsumuje przede wszystkim różne rośliny, uwielbiając szczególnie bogate w tłuszcze owoce bobowatych i dwuskrzydłowatych, ale także grzyby, korzenie, bezkręgowce i niewielkie kręgowce. Wedle niektórych autorów łatwiej byłoby wymienić, czego świnia brodata nie je, niemniej znana jest z konsumpcji masowo pojawiających się leśnych owoców, pełniąc w efekcie istotną rolę w rozsiewaniu nasion.
Zagrożenia i ochrona thumb|left|Palawan Council for Sustainable Development podejmuje działania w kierunku ochrony świni palawańskiej Całkowita liczebność gatunku obniża się, jednak występuje on jeszcze dość szeroko i nie jest znacznie pofragmentowany. W niektórych okolicach jest jeszcze pospolity (Mantalingahan, Victoria/Anepaha, góry Pandanan, do niedawna Calauit). Międzynarodowa Unia Ochrony Przyrody (IUCN) po raz pierwszy wypowiedziała się o świni palawańskiej jeszcze jako o Sus barbatus ahoenobarbus, oceniając podgatunek jako rzadki (rare) w 1994. 2 lata później oceniła go jako podgatunek niskiego ryzyka. W 2000 uznała go za narażony na wyginięcie.