Osiadł w Saint-Louis, gdzie po udanej rekonwalescencji podjął obowiązki duszpasterskie jako wikariusz. Ze względu na jego wykształcenie powierzono mu szczególnie misje wśród wykształconej ludności Saint-Louis. Zyskał tam opinię cenionego kaznodziei. Aby dotrzeć również do mniej wykształconych mieszkańców, nauczył się języków arabskiego i wolof. Po czterech latach musiał jednak udać się na leczenie do Francji, z powodu wyniszczenia organizmu.
W Europie, po kilku miesiącach poświęconych na leczenie, został dyrektorem Niższego Seminarium Duchownego w Cellule. We francuskim klimacie ponownie zaczął chorować na dyzenterię, w związku z czym poprosił przełożonych o zgodę na powrót do Senegambii, którą otrzymał i 5 stycznia 1890 opuścił Francję.
W Senegalu został przełożonym rozwiniętej misji w - chrześcijańskiej wsi, gdzie mieściły się m.in. seminarium duchowne dla lokalnego duchowieństwa, klasztor rdzennych sióstr, sierociniec, szkoły i warsztaty rzemieślnicze. Zbudował tam nową kaplicę oraz unowocześnił nawadnianie, co zwiększyło plony rolne i poprawiło warunki materialne ludności.