W kolejnych dekadach nieruchomość poddawano modernizacjom technicznym i strukturalnym. Na przełomie lat 1908 i 1909 w obiekcie przeprowadzono prace instalacyjne, wyposażając go w sieć wodociągową. Z kolei w drugiej połowie XX wieku, po roku 1950, wnętrza budynku uległy przekształceniom poprzez wdrożenie nowego układu ścian działowych, czemu towarzyszyły również standardowe, doraźne prace konserwatorsko-remontowe. Pod względem stylistyki architektonicznej obiekt reprezentuje nurt historyzujący.
7 lutego 1986 roku kamienica została wpisana do rejestru zabytków nieruchomych. Znajduje się także w gminnej ewidencji zabytków.
Architektura Obiekt stanowi element ciągłej linii zabudowy, współtworząc północno-zachodnią pierzeję ulicy. Posadowiono go na parceli o zarysie przypominającym kwadrat, a wewnętrzny dziedziniec z nawierzchnią z bruku zamykają boczne części budynków podwórzowych. Konstrukcja została zorientowana dłuższą osią równolegle do traktu komunikacyjnego.
Do wzniesienia murów wykorzystano materiały ceglane, natomiast niektóre elementy wykonano z kamienia oraz wyprawy tynkarskiej.