Wacław Palessa (ur. 15 września 1902 w Warszawie, zm. 1976 tamże) – polski malarz i grafik.
Życiorys Po ukończeniu Miejskiej Szkoły Sztuk Zdobniczych i Malarstwa w Warszawie studiował w stołecznej Akademii Sztuk Pięknych. Należał do grupy artystycznej „Szkoła Warszawska”, utworzonej przez uczniów prof. Tadeusza Pruszkowskiego. Dyplom uzyskał w 1939. Podczas studiów Ministerstwo Kultury przyznało mu roczne stypendium krajowe, a później zagraniczne (wybuch II wojny światowej uniemożliwił mu wyjazd). Równocześnie kształcił się na Wydziale Pedagogicznym Uniwersytetu Warszawskiego. Naukę zakończył otrzymaniem dyplomu w 1945.
Działalność twórczą rozpoczął w 1924. Od 1925 wystawiał prace w Towarzystwie Zachęty Sztuk Pięknych, Instytucie Propagandy Sztuki oraz wielu miastach Polski i za granicą: Francji, Szwajcarii i Stanach Zjednoczonych. W 1930 wspólnie z Włodzimierzem Bartoszewiczem – kolegą ze „Szkoły” – namalował w zamojskim Kościele św. Katarzyny obraz w prezbiterium, za który obaj artyści otrzymali 1200 zł.
W 1937 zwiedzał Włochy i Francję. Podczas powstania warszawskiego spłonął prawie cały jego dotychczasowy dorobek artystyczny – kilkadziesiąt obrazów i kilkaset szkiców.