W 1929 roku posiadłość zmieniła właściciela – odkupił ją zamożny śląski restaurator Wawrzyniec Kowalski z Katowic. Nowy inwestor natychmiast przystąpił do generalnej rozbudowy, zlecając Adamowi Ślezakowi zaprojektowanie trzeciego piętra nad dwiema głównymi częściami budowli. W tym okresie wnętrza zyskały nowe ogrzewanie piecowe, a w oficynie wydzielono pomieszczenia sanitarno-kąpielowe. Kowalski udostępnił również dawne atelier malarskie Ksaweremu Dunikowskiemu. Rzeźbiarz tworzył w tej przestrzeni aż do momentu uwięzienia i deportacji do obozu Auschwitz-Birkenau w 1940 roku. Jeszcze przed wybuchem II wojny światowej, w 1937 roku, Adam Ślezak sporządził plany przekształcenia dolnej kondygnacji na lokal gastronomiczny, jednak rozpoczęcie działań militarnych uniemożliwiło wdrożenie tej koncepcji w życie.
W okresie powojennym budynek przechodził bieżące renowacje techniczne i estetyczne. W 1951 roku oraz ponownie w 1993 roku odtworzono zużytą konstrukcję drewnianych podestów przy zewnętrznych ciągach komunikacyjnych. Zwieńczeniem tych działań był szeroki wachlarz prac konserwatorskich zrealizowanych na przełomie 1993 i 1994 roku.