Stanisław Oziewicz (ur. 5 stycznia 1880 w Łyngmianach, zm. 3 maja 1936) – pułkownik piechoty Wojska Polskiego, kawaler Orderu Virtuti Militari.
Życiorys Urodził się 5 stycznia 1880 w majątku Łyngmiany, w ówczesnym powiecie święciańskim guberni wileńskiej, w rodzinie Adolfa (1856–1911), urzędnika magistratu wileńskiego, i Emilli ze Szkleników (1852–1934). Miał czterech braci i pięć sióstr, a wśród nich Władysława (1877–1931), podpułkownika piechoty Wojska Polskiego, odznaczonego Krzyżem Walecznych oraz rosyjskim Orderem Świętego Włodzimierza 4 stopnia z mieczami i kokardą. Był kuzynem Ignacego Oziewicza, pułkownika piechoty Wojska Polskiego.
W 1900, po złożeniu egzaminu z zakresu czterech klas w Orłowskim Korpusie Kadetów, wstąpił jako wolontariusz do 143 Dorohobuskiego Pułku Piechoty, należącego do rosyjskiej 36 Dywizji Piechoty. W 1901, po złożeniu egzaminu wstępnego z zakresu sześciu klas gimnazjum, został przyjęty do . 9 sierpnia 1904, po ukończeniu szkoły, został mianowany podporucznikiem ze starszeństwem z 10 sierpnia 1903 i wcielony do 134 teodozyjskiego pułku piechoty, należącego do 34 Dywizji Piechoty. W latach 1905–1905 jako oficer 36 orłowskiego pułku piechoty walczył na wojnie rosyjsko-japońskiej. W 1907 na własną prośbę został przeniesiony do 108 saratowskiego pułku piechoty w Wilnie.