Tak dogodne warunki sprzyjały pobytowi ludzi na tym terenie, którzy polowali na renifery wykorzystując maksymalnie ich właściwości. Skóry służyły do ogrzewania i budowy domostw i jako ubrania, z kości wyrabiano szydła, igły i ozdoby, mięso było głównym pożywieniem uzupełnianym dziko rosnącymi owocami oraz innymi roślinami, które w dzisiejszym świecie często postrzegane są jako niejadalne. Obozowisko składało się z kilku szałasów, w których mieszkało około 10-30 osobników. Mężczyźni zajmowali się głównie wyrabianiem narzędzi oraz polowaniami, dostarczając kobietom i dzieciom niezbędnych surowców do przetrwania.
Funkcja kobiet w obozowisku wykraczała znacznie poza dzisiejszy schemat organizacji rodziny, ówczesna kobieta musiała rodzić i wychowywać dzieci a także przetwarzać surowce dostarczane przez mężczyzn, czasem także przejmowała niektóre funkcje przypisywane mężczyznom.
Do dziś niewiele zostało po tamtych ludziach, jedynymi śladami są pozostałości palenisk oraz liczne narzędzia wykonane z lokalnej odmiany krzemienia jurajskiego.