Po spaleniu ciała, duch miał przestać ukazywać się mieszkańcom.

Rybnica Leśna koło Wałbrzycha, 1709 Sprawie mężczyzny posądzanego o pośmiertną aktywność w Rybnicy Leśnej koło Wałbrzycha towarzyszył proces sądowy. 11 lipca 1709, siedem tygodni po śmierci, grabarze ekshumowali zwłoki, stwierdzając, że z łatwością można było zginać w stawach wszystkie członki zmarłego, i że po nacięciu w niektórych miejscach z ciała popłynęła krew. Zwłoki zostały ponownie złożone w grobie i wystawiono wartę składającą się z ośmiu mężczyzn na cmentarzu i sześciu w domu zmarłego. Grabarz z Pakoszowa po oględzinach ciała stwierdził, że niezbędna będzie interwencja kata. 24 września 1709 sąd zebrał się ponownie, przy stole wystawionym nieopodal cmentarza. Żona zabiegała, by ciało jej męża pozostało w poświęconej ziemi. Sąd zdecydował, że w przypadku, gdy po odcięciu głowy zmarł nadal będzie się ukazywał, kat byłby zobowiązany, już bez kolejnego zbierania się sądu, ponownie wykopać zwłoki i je spalić. Trumnę ze zmarłym przerzucono nad cmentarnym murem, zwłoki przewieziono na plac rakarski, gdzie odrąbano im głowę. Ciało złożono do grobu, a odciętą głowę złożono między nogami.