Ponownie został wysłany do Szkodry, gdzie wrócił do pracy wykładowcy w papieskim seminarium, jednocześnie kierował czasopismami Leka (1932–1943) oraz Lajmtari i Zemërs s’Krishtit (1933–1939).
W 1940 roku wraz z Ernestem Koliqim współzałożył Królewski Instytut Studiów Albańskich; na zlecenie tejże instytucji w 1943 roku prowadził badania w Rzymie. Został zaocznie skazany na karę śmierci przez albańskie władze komunistyczne.
W 1945 roku przeniósł się do Mediolanu, gdzie kierował katolickim czasopismem Letture. Został także wybrany na prezesa Stowarzyszenia Katolickich Czasopism Krytycznych oraz Katolickiego Stowarzyszenia Księży Pisarzy, a także mianowany asystentem generalnym Związku Włoskich Wydawców i Księgarzy Katolickich.
Pracował jako wykładowca na Papieskim Instytucie Wschodnim oraz na Uniwersytecie w Palermo, gdzie wykładał albanistykę, bizantynologię oraz starożytną literaturę chrześcijańską. W 1957 roku założył w Rzymie czasopismo Shêjzat-Le Pleiadi, wpłynął także na utworzenie kilku czasopism promujących literaturę arboreską.
Zmarł 16 listopada 1979 roku w Mediolanie, jego pogrzeb odbył się dwa dni później.