Zamek w Błoniu – nieistniejąca warownia książąt mazowieckich z około 1235-1245 roku leżąca na terenie Błonia w województwie mazowieckim. Składała się z otoczonej wałami wieży na kopcu i romańskiego ceglanego palatium dla księcia. Lokalnie miejsce to jest nazywane Łysą Górą. W literaturze pojawia się też określenie Gród w Błoniu-Radzikowie.
Teren warowni w XIII wieku wchodził w skład kasztelanii z siedzibą w grodzie w Rokitnie, którego lokalizacja do dzisiaj nie została dowodnie potwierdzona. Około 1235-1245 roku w pobliżu Błonia zbudowano na terenie grodu wieżę na kopcu, w związku z czym warownia ta spełniała schemat motte and bailey. Wieża miała konstrukcję szkieletową, która w dolnej części była wyłożona kamieniami. Kopiec był otoczony fosą i wałem, do którego przylegał majdan o wymiarach 50 x 30 metrów, który także był otoczony wałem.