Plan wzniecenia powstania w całej Flocie nie powiódł się. Zrewoltowana załoga, widząc, iż pozostała osamotniona, postanowiła wziąć kurs na Rumunię i dopłynąć do portu w Konstancy. Matiuszenko, nie chcąc rezygnować z walki z caratem, początkowo nie chciał się na to zgodzić. Uznał jednak, że w Rumunii marynarze mogliby uzupełnić zaopatrzenie i zapasy paliwa, po czym ponownie podjąć walkę. W Konstancy Matiuszenko odmówił poddania lub sprzedaży „Potiomkina”. Przekonał marynarzy, by odpłynąć do Teodozji, skoro władze rumuńskie nie pozwoliły im na zakup węgla i prowiantu. Matiuszenko odrzucił możliwość kapitulacji, chociaż władze rumuńskie zobowiązywały się zwolnić po niej marynarzy i pozwolić im udać się w dowolne miejsce. Matiuszenko zamierzał w Teodozji zejść na ląd, następnie udać się do Batumi i dołączyć do tamtejszych socjalistów. Nadal wierzył, że rewolucjoniści będą zdobywać kolejne miasta i ostatecznie zmuszą cara do abdykacji. Również w Teodozji marynarze nie otrzymali zgody na zakup węgla i żywności. Widząc, że władze rosyjskie są zdecydowane spacyfikować bunt za wszelką cenę, Matiuszenko i pozostała załoga ponownie obrali kurs na Konstancę.