Topory były zwykle przechowywane na stojakach w pobliżu każdego działa, dlatego nadawały się także do szybkiej obrony w przypadku nagłego ataku wrogich marynarzy lub piratów.
Kolec topora służył jako hak do odciągania i usuwania splątanego olinowania, oraz do wchodzenia na pokład z małej łodzi poprzez zaczepienie o liny i ułatwienie wspinaczki. Rękojeść topora o długości najczęściej od 56 do 71 centymetrów była na ogół wystarczająco długa, aby można jej było używać oburącz do cięcia, ale topór był również na tyle lekki, że można go było używać jedną ręką do przecinania mniejszych lin. Rękojeść często miała kształt kulisty lub była wybrzuszona na końcu, aby zapobiec wyślizgiwaniu się topora z rąk.
Od około 1840 roku topory abordażowe charakteryzowały się mniejszymi rozmiarami i krótszymi kolcami, co miało związek z zanikaniem zdobywania wrogiego statku za pomocą abordażu. Gdy abordaż przestał być stosowany, topory w ograniczonej ilości zaczęto stosować w gospodarstwach rolnych, skracając ich rękojeści by były bardziej poręczne. Pewna część toporów abordażowych była wykorzystywana również w straży pożarnej.
Zobacz też
szabla abordażowa
Przypisy
Kategoria:Broń obuchowo-sieczna Kategoria:Broń morska Kategoria:Piractwo