W opracowaniu tym podkreślono, że FOMO nie ogranicza się do korzystania z jednego typu mediów, ale wiąże się z całokształtem praktyk cyfrowych, w tym z konsumpcją treści rozrywkowych, informacyjnych i edukacyjnych, a także z funkcjonowaniem w relacjach towarzyskich i środowisku pracy. Zwrócono również uwagę na rolę rodziców, opiekunów i instytucji edukacyjnych w kształtowaniu higieny cyfrowej oraz na potrzebę uwzględniania FOMO w działaniach profilaktycznych i edukacyjnych kierowanych do różnych grup odbiorców.
W badaniach naukowych prowadzonych w Polsce pojawiają się prace poświęcone zarówno pomiarowi FOMO (np. adaptacji skal badawczych), jak i analizie jego związków z korzystaniem z mediów społecznościowych, dobrostanem psychicznym oraz wynikami w nauce i pracy. Zjawisko to bywa także ujmowane jako jeden z elementów szerszych projektów badawczych poświęconych „smartfonizacji” życia codziennego i przeciążeniu informacyjnemu.
FOMO w marketingu i komunikacji