Tadeusz Mierzejewski (ur. 28 stycznia 1891 w Warszawie, zm. wiosną 1940 w Charkowie) – major piechoty rezerwy Wojska Polskiego, działacz niepodległościowy, ofiara zbrodni katyńskiej.
Życiorys Urodził się 28 stycznia 1891 w Warszawie, ówczesnej stolicy Królestwa Polskiego, w rodzinie Jana i Jadwigi z Jagiełłów.
Podczas I wojny światowej walczył w szeregach armii rosyjskiej, a następnie działał w Polskiej Organizacji Wojskowej. W 1918 dostał się do niewoli bolszewickiej.
W lutym 1919 został przyjęty do Wojska Polskiego i przydzielony do 21 pułku piechoty. Następnie został przydzielony do Dowództwa XVI Brygady Piechoty, a później 8 Dywizji Piechoty.
W latach 1921–1924 pełnił służbę w Departamencie I Piechoty Ministerstwa Spraw Wojskowych. 3 maja 1922 został zweryfikowany w stopniu porucznika ze starszeństwem od 1 czerwca 1919 i 419. lokatą w korpusie oficerów piechoty. W 1924 wrócił do macierzystego 21 pułku piechoty w Warszawie. 1 grudnia 1924 prezydent RP nadał mu stopień kapitana z dniem 15 sierpnia 1924 i 89. lokatą w korpusie oficerów piechoty. Później został przydzielony do Biura Personalnego Ministerstwa Spraw Wojskowych w Warszawie. W 1931 ukończył kurs w Centrum Wyszkolenia Piechoty w Rembertowie.