Od wczesnej młodości angażował się w działalność społeczną. Do wrześniowej agresji Niemiec na Polskę pełnił funkcję wiceprezesa Unii Związków Zawodowych Pracowników Umysłowych w Warszawie. Był członkiem Komisji Porozumiewawczej Pracowników Umysłowych – organizacji obejmującej zrzeszenia pracowników państwowych, prywatnych, samorządowych i nauczycieli. Ponadto był radnym warszawskiej Tymczasowej Rady Miejskiej w czasie pierwszej prezydentury Stefana Starzyńskiego.
Po wybuchu wojny przedostał się do Rumunii, a następnie Szwajcarii. Zamieszkał w Genewie. W latach 1942–1944 pracował w Federalnym Biurze Statystycznym. Później od 1944 do 1974 był zatrudniony w genewskim Banque Pivot et Cie.
W okresie 1947–1985 był członkiem zarządu, a następnie prezesem Stowarzyszenia Polonia w Genewie. W 1957 założył szwajcarski oddział polskiej filii organizacji YMCA, którym kierował. Był też wiceprezesem polskiej filii YMCA w Londynie. Ponadto kierował sekcją szwajcarską Polskiego Towarzystwa Historyczno Literackiego z siedzibą w Paryżu. W latach 1963–1973 zasiadał w Komitecie Nagrody im. Anny Godlewskiej. Od 1967 do 1985 był także prezesem Fundacji im.