Wanda Janiszewska z d. Biel ps. „Krystyna” (ur. 12 lipca 1925 w Skałacie, zm. 12 listopada 2021 w Warszawie) – robotnica kołchozowa, później fabryczna, od maja 1943 żołnierz 1 Samodzielnego Batalionu Kobiecego im. Emilii Plater, spadochroniarka, wywiadowczyni i radiotelegrafistka w Oddziale Partyzanckim Armii Ludowej im. Ludwika Waryńskiego, urzędniczka KW MO, dama Orderu Wojennego Virtuti Militari.
Życiorys Urodziła się 12 lipca 1925 w Skałacie w rodzinie Piotra Biela i Józefy z d. Bąskiej. Była wychowywana przez matkę, ponieważ ojciec zginął tragicznie w 1931. Do momentu wybuchu wojny ukończyła szkołę powszechną i 1 klasę gimnazjalną. 10 lutego 1940 całą rodzinę Bielów deportowano na Ural, gdzie 15-letnia Wanda ciężko pracowała w tajdze przy wyrębie lasu, a później skierowana została do kopalni złota. Była z dala od rodziny, zatrudniona w wyjątkowo ciężkich warunkach. Na wieść o powstaniu Armii Polskiej gen. Władysława Andersa na własną rękę próbowała się do niej dostać, ale w drodze zachorowała na tyfus. Przez dłuższy czas przebywała w Czelabińsku w tamtejszym szpitalu, a kiedy już wyzdrowiała to została skierowana do Troicka, do fabryki w której produkowano części do samolotów. Wczesną wiosną 1943 czytając prasę dowiedziała się, że w Sielcach nad Oką tworzona jest 1 Polska Dywizja Piechoty im.